தமிழ்த் தலைவர்கள் ஒருபோதும் முடிவடையாத பேச்சுவார்த்தையின் எஜமானர்கள்

தமிழ்த் தலைவர்கள், ஒருபோதும் முடிவடையாத பேச்சுவார்த்தையின் எஜமானர்களாக செயற்பட்டு வருவதாக விமர்சனம் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது.

தமிழர்களின் பிரச்சினைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தும் இணையம் ஒன்றின் அரசியல் கட்டுரையாளர் இந்த விமர்சனத்தை முன்வைத்துள்ளார்.

இலங்கைத் தமிழ் அரசியல் எப்போதுமே ஒரு முரண்பாடாகவே இருந்து வருகிறது தமிழர் அரசியல் உரிமைகளுக்காக ஒரு ஒருங்கிணைந்த முன்னணியை முன்னிறுத்துவதற்குப் பதிலாக, தமிழ்த் தலைவர்கள் தங்களுக்குள் சண்டையிடுவதையும், பேச்சுவார்த்தைகளை நாசமாக்குவதையும், அதிகார விளையாட்டுகளை விளையாடுவதையும் காண்கிறோம்.

நள்ளிரவில் நடந்த பயங்கரம்: சுட்டுக்கொலை செய்யப்பட்ட இளைஞர்கள்

அரசியல் தீர்வு என்ற வாக்குறுதி

இதற்கு வெளிப்புற அழுத்தங்கள் மட்டுமல்ல - உண்மையான துரோகம் பெரும்பாலும் உள்ளிருந்தே வருகிறது என்றும் குறித்த கட்டுரையாளர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

எனவே தமிழ்த் தலைவர்கள் ஒருபோதும் முடிவடையாத பேச்சுவார்த்தையின் எஜமானர்களாகவே உள்ளனர் என்று அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

சுதந்திரம் அடைந்ததிலிருந்து, தமிழ் அரசியல்வாதிகள் உரையாடலுக்கும் எதிர்ப்பிற்கும் இடையில் ஊசலாடுகிறார்கள், பெரும்பாலும் தங்கள் சொந்த பொருத்தத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்கான ஒரு வழிமுறையாக "அரசியல் தீர்வு" என்ற வாக்குறுதியைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

1950 களில் எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்க மற்றும் எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகம் இடையேயான ஆரம்பகால ஒப்பந்தங்கள் முதல் 1960 களில் டட்லி சேனநாயக்க மற்றும் செல்வநாயகம் வரை, 1989 இல் பிரேமதாச மற்றும் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் வரை, 1994 இல் சந்திரிகா குமாரதுங்கா மற்றும் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் வரை என்ற அடிப்படையில் இந்த இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு முயற்சிகள் 80 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீடித்து வருகின்றன.

இந்த முயற்சிகள் ஒவ்வொன்றும் தோல்வியடைந்தன - சில நேரங்களில் சிங்கள அரசியல் எதிர்ப்பு காரணமாக அவை தோல்வியடைந்தன.

எனினும் பெரும்பாலும் தமிழ்த் தலைவர்கள் தங்கள் பேரம் பேசும் சக்தியை இழந்ததால் அல்லது செயல்முறையை கைவிட இந்தியாவால் அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டதால் குறித்த பேச்சுவார்த்தைகள் தோல்வியடைந்தன.

இந்தநிலையில், தமிழ் அரசியல்வாதிகள் ஒரு தீர்வைக் கண்டுபிடிப்பதில் உண்மையிலேயே ஆர்வமாக உள்ளார்களா, அல்லது போராட்டத்தை காலவரையின்றித் தொடர்வது அவர்களுக்கு அதிக நன்மை பயக்குமா என்று கட்டுரையாளர் வினவியுள்ளார்.

தமிழ் மக்களில் கிட்டத்தட்ட 12வீதமானோர்

இந்திய கடற்றொழிலாளர்கள் நெருக்கடியில் தமிழ்த் தலைமைகளின் மிகவும் வெளிப்படையான துரோகங்களில் ஒன்றே அவர்களின் காது கேளாத மௌனமாகும்.

ஒவ்வொரு நாளும், இந்திய இழுவைப் படகுகள் இலங்கைக் கடல் எல்லைக்குள் அத்துமீறி நுழைந்து, கடல்வாழ் உயிரினங்களை அழித்து, உள்ளூர் தமிழ் கடற்றொழிலாளர்களை தாக்குகின்றன.

ஆனாலும், இந்த விடயத்தில் புதுடில்லியை சவால் செய்ய ஒரு தமிழ் அரசியல்வாதி கூடத் துணிவதில்லை. ஏனென்றால் சில இலங்கைத் தமிழ் அரசியல்வாதிகள் தங்கள் சொந்த மக்களைப் பாதுகாப்பதை விட இந்தியாவை மகிழ்விப்பதில் அதிக அக்கறை கொண்டுள்ளனர்.

தமிழ்நாட்டில் உள்ள தங்கள் அரசியல் ஆதரவாளர்களை வருத்தப்படுத்தவோ அல்லது தமிழர் போராட்டத்தில் ஒரு சாத்தியமான மீட்பராக அவர்கள் இன்னும் கருதும் இந்திய அரசாங்கத்தை அந்நியப்படுத்தவோ அவர்கள் அஞ்சுகிறார்கள். இருப்பினும் உண்மை எதுவெனில், இலங்கைத் தமிழர்களை "விடுவிக்க" இந்தியா வரவில்லை என்பதுதான்.

தமிழ் அரசியல்வாதிகளின் மற்றொரு பெரிய தோல்வி, அரசியல் தீர்வுச் செயல்பாட்டில் தமிழ் புலம்பெயர்ந்தோரை திறம்பட ஒருங்கிணைப்பதில் இயலாமை அல்லது விருப்பமின்மையாகும்.

இன்று, இலங்கையின் தமிழ் மக்களில் கிட்டத்தட்ட 12வீதமானோர் வெளிநாடுகளில் வாழ்கின்றனர், செல்வாக்கு மிக்க மற்றும் நிதி ரீதியாக வலுவான சமூகத்தை உருவாக்குகின்றனர்.

இந்த புலம்பெயர்ந்தோர் செல்வாக்கை அர்த்தமுள்ள அரசியல் செல்வாக்கிற்குள் செலுத்துவதற்குப் பதிலாக, தமிழ் அரசியல்வாதிகள் பெரும்பாலும் நிதிக்காக அவர்களை பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.

அதே நேரத்தில் அவர்களை முடிவெடுப்பதில் இருந்து விலக்கி வைக்கிறார்கள். புலம்பெயர்ந்தோர் ஒரு உணர்ச்சி மற்றும் நிதி வளமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள், ஆனால் அரசியல் உத்திகளை வடிவமைப்பதில் அரிதாகவே இடம் பெற அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள்.

ஒரு உண்மையான அரசியல் தீர்வில் புலம்பெயர்ந்தோரின் பங்கை அங்கீகரிக்க வேண்டும் - வெளிநாடுகளில் நன்கொடையாளர்கள் அல்லது போராட்டக்காரர்களாக மட்டுமல்லாமல், தமிழ் அரசியல் உரிமைகளில் பங்குதாரர்களாகவும் இருக்கவேண்டும் என்று கட்டுரையாளர் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

மகனுடன் ஏற்பட்ட முரண்பாடு : வயோதிப தாய் உயிர்மாய்ப்பு

இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு

தமிழ் அரசியல்வாதிகள் வரலாற்று குறைகளைப் பற்றி பேச விரும்புகிறார்கள், ஆனால் அரசியல் தீர்வுகள் பற்றிய புதுமையான சிந்தனை அவர்களிடம் இல்லை. உலகம் பரிணமித்துள்ளது, ஆனால் தமிழ்த் தலைவர்கள் இன்னும் காலாவதியான கூட்டாட்சி மற்றும் அதிகாரப் பகிர்வு மாதிரிகளில் சிக்கித் தவிக்கின்றனர்.

தமிழ் அரசியல்வாதிகள், இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வை ஊக்குவிக்கக்கூடிய பல உலகளாவிய அதிகாரப் பகிர்வு மாதிரிகள் உள்ளன:

கூட்டாட்சி (அமெரிக்கா அல்லது கனடா போன்றவை) - ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் அதிக சுயாட்சி.

அதிகாரப் பகிர்வு (இங்கிலாந்தில் ஸ்கொட்லாந்து அல்லது வேல்ஸ் போன்றவை) - சட்டமன்ற அதிகாரம் கொண்ட ஒரு பிராந்திய அரசாங்கம். 

சுவிஸ் கன்டன் அமைப்பு - தமிழர் பெரும்பான்மை பகுதிகள் ஒருங்கிணைந்த அரசின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும்போது சுயராஜ்யம் செய்யும் ஒரு பரவலாக்கப்பட்ட மாதிரி.

புனித வெள்ளி ஒப்பந்தம் (வடக்கு அயர்லாந்து) - சர்வதேச உத்தரவாதங்களால் ஆதரிக்கப்படும் பிளவுபட்ட இனக்குழுக்களுக்கு இடையேயான அதிகாரப் பகிர்வு ஒப்பந்தம்.

இவையாவும் மாதிரிகளாக உள்ளபோதும், தமிழ்த் தலைவர்கள் இந்தத் தீர்வுகளை அரிதாகவே படிப்பார்கள் அல்லது ஆதரிப்பார்கள்.

அதற்கு பதிலாக, அவர்கள் கடந்த கால தவறுகளை மீண்டும் செய்வதிலும், சமரசம் செய்ய மறுப்பதிலும், பேச்சுவார்த்தைகளை தனிப்பட்ட அதிகாரப் போராட்டங்களாக மாற்றுவதிலும் நேரத்தை வீணடிக்கிறார்கள்.

சில தமிழ் அரசியல்வாதிகள் தமிழர் உரிமைகளுக்காகப் போராடுவது போல் தோன்றும் கலையை முழுமையாக்கியுள்ளனர்.

சிறைச்சாலைக்குள் அடம்பிடிக்கும் தேசபந்து தென்னக்கோன்

மோதலை உயிர்ப்புடன் வைத்திருப்பது 

அதே நேரத்தில் செயல்முறையை உண்மையில் நிறுத்துகிறார்கள். உதாரணமாக, எம்.ஏ. சுமந்திரன், உரைகள் வழங்குவதிலும், இராஜதந்திர நிகழ்வுகளில் கலந்துகொள்வதிலும், இராஜதந்திரிகளுடன் புகைப்படங்கள் எடுப்பதிலும், முடிவில்லா விவாதங்களில் ஈடுபடுவதிலும், சிங்களத் தலைவர்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதிலும், புதுடில்லிக்கு நேரடி அணுகல் இருப்பதாக தமிழ் வாக்காளர்களுக்குக் காட்டுவதிலும் நிபுணத்துவம் பெற்றவர்.

ஆனால் அவர் எப்போதாவது ஒரு உறுதியான முடிவை வழங்கியுள்ளாரா? என்று கட்டுரையாளர் கேள்வி எழுப்பியுள்ளார்.

ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு புதிய அரசாங்கம் ஆட்சிக்கு வரும்போது, சுமந்திரனும் அவரது சகாக்களும் தங்கள் அரசியல் நாடகத்தை மீண்டும் தொடங்குகிறார்கள் - மஹிந்த ராஜபக்ச, சந்திரிகா குமாரதுங்க, ரணில் விக்ரமசிங்கே அல்லது அனுரகுமார திசாநாயக்க ஆகியோரைச் சந்திக்கிறார்கள்.

அவர்கள் பல மாதங்களாக விவாதங்களை இழுத்தடித்து, இறுதியில் தோல்விக்கு சிங்களத் தலைமையைக் குறை கூறுகிறார்கள். எனினும், சாதாரண தமிழர்கள் வறுமை, வேலையின்மை மற்றும் அரசியல் நிச்சயமற்ற தன்மையின் அதே சுழற்சியில் இருக்கிறார்கள்.

இதில் கசப்பான உண்மை என்னவென்றால், சில தமிழ் அரசியல்வாதிகள் "தீர்ப்பாளர்களாக" மாறுவதை விட "போராளிகளாக" இருக்கவே விரும்புகிறார்கள்.

மோதலை உயிர்ப்புடன் வைத்திருப்பது அவர்கள் அதிகாரத்தில் இருப்பதையும், புலம்பெயர்ந்தோர் நிதியைப் பெறுவதையும், அவர்களின் அரசியல் அந்தஸ்தைப் பேணுவதையும் உறுதி செய்கிறது.

எனவே இதில் இறுதி சிந்தனையாக நான் அடிமையாகவும் இருக்க மாட்டேன், எஜமானராகவும் இருக்க மாட்டேன் என்பதுதான் என்று அரசியல் கட்டுரையாளர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

 தமிழ் புலம்பெயர்ந்தோரை சம பங்காளிகளாக

ஆபிரகாம் லிங்கன் ஒருமுறை கூறியதுபோன்று, "நான் அடிமையாக இருக்க மாட்டேன், அதே போல் எஜமானராகவும் இருக்க மாட்டேன்." இந்தக் கொள்கை தமிழ் அரசியல் போராட்டத்திற்கு மிகவும் பொருத்தமானது என்றும் கட்டுரையாளர் கூறியுள்ளார்.

பல தசாப்தங்களாக, தமிழ்த் தலைவர்கள் சுயாட்சியைக் கோரும் அதே வேளையில் தமிழர்களை நிரந்தர பாதிக்கப்பட்டவர்களாக சித்தரித்து வருகின்றனர்.

ஆனால் உண்மையான சுயாட்சிக்கு பொறுப்பு, மூலோபாய சிந்தனை மற்றும் ஒற்றுமை என்பனவே தேவையானவை. எனினும் தமிழ் அரசியலில் மிகவும் இல்லாத குணங்களே அவையாகும்.

இந்தநிலையில் தமிழ் அரசியல்வாதிகள் உண்மையிலேயே ஒரு தீர்வை விரும்பினால், அவர்கள் தங்களுக்குள் சண்டையிடுவதை நிறுத்திவிட்டு ஒரு ஐக்கிய முன்னணியை முன்வைக்க வேண்டும்.

கடற்றொழிலாளர் பிரச்சினைக்கு இந்தியாவை பொறுப்பேற்கச் செய்து, புதுடில்லியை குருட்டுத்தனமாக திருப்திப்படுத்துவதை நிறுத்த வேண்டும்.

நிதி நன்கொடையாளர்களாக மட்டுமல்ல, தமிழ் புலம்பெயர்ந்தோரை சம பங்காளிகளாக தீர்வு விடயங்களில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்.

உலகளாவிய கண்ணோட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, கடந்த காலத்தை மீண்டும் செய்வதற்குப் பதிலாக புதுமையான அதிகாரப் பகிர்வு மாதிரிகளுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கவேண்டும்.

அரசியல் நாடகத்தை முடித்து உண்மையான முடிவுகளை வழங்கவேண்டும். இறுதியாக தமிழ் அரசியல் வெளிப்புற சக்திகளால் மட்டுமல்ல, அதன் சொந்தத் தலைவர்களாலும் காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

தமிழ் மக்கள் முடிவில்லா பேச்சுவார்த்தைகள் மற்றும் உடைந்த வாக்குறுதிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட எதிர்காலத்தை விரும்பினால், அவர்கள் உண்மையான தலைமையைக் கோர வேண்டும் - காட்சிப்படுத்தலை அல்ல என்றும் அரசியல் கட்டுரையாளர் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

இந்தோனேசியாவில் இரத்து செய்யப்பட்ட விமான சேவைகள்

10 மில்லியன் கைரேகைகளை டிஜிட்டல் மயமாக்கியுள்ள பொலிஸார்

you may like this video..