அண்மையில் வெளியிடப்பட்ட பொதுமக்கள் கருத்துக் கணிப்புகள் இலங்கையின் அரசியல்
நிலைமையைப் பற்றிய ஒரு சுவாரஸ்யமான படிமத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஜனாதிபதி
அநுர குமார திசாநாயக்க சுமார் 75வீத மக்களின் திருப்தியையும் ஆதரவையும்
பெற்றிருப்பதாக ஒரு கருத்துக் கணிப்பு தெரிவிக்கிறது.
பொதுமக்களின் திருப்தி
வாக்கு நோக்கத்துடன் முற்றிலும் ஒப்பிட முடியாவிட்டாலும், எந்த ஜனநாயக அரசும்
பெருமையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய அளவிலான மக்கள் நம்பிக்கையை அது
பிரதிபலிக்கிறது.
இந்நிலையில் ஒரு முக்கியமான அரசியலமைப்பு மற்றும் ஜனநாயகக் கேள்வி எழுகிறது.
ஜனாதிபதியால் நியமிக்கப்பட்ட ஆளுநர்கள்
அரசாங்கம் இவ்வளவு வலுவான மக்கள் ஆதரவை அனுபவித்து வருமானால், மாகாண சபைத்
தேர்தல்கள் ஏன் இன்னும் நடத்தப்படவில்லை?
1987 ஆம் ஆண்டு இந்தியா–இலங்கை ஒப்பந்தத்தைத் தொடர்ந்து அரசியலமைப்பின் 13வது
திருத்தத்தின் மூலம் மாகாண சபைகள் நிறுவப்பட்டன.
அவற்றின் செயல்திறன் அல்லது
அதிகார வரம்புகள் குறித்து பல்வேறு அரசியல் கருத்துக்கள் இருந்தாலும், அவை
இன்னும் இலங்கையின் அரசியலமைப்புச் சட்ட அமைப்பின் ஒரு பகுதியாகவே உள்ளன.
இன்று தேசிய மட்டத்தில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும், உள்ளூராட்சி மட்டத்தில்
மாநகர, நகர மற்றும் பிரதேச சபை உறுப்பினர்களும் மக்களால்
தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளனர்.
ஆனால், இந்த இரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட முக்கியமான
நிர்வாகத் தளமான மாகாண சபைகள் பல ஆண்டுகளாக மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட
பிரதிநிதிகள் இன்றி இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.
ஜனாதிபதியால் நியமிக்கப்பட்ட
ஆளுநர்கள் மாகாணங்களை நிர்வகித்து வருகின்றனர். ஆனால், மக்களிடமிருந்து
கிடைக்க வேண்டிய ஜனநாயக ஆணை இல்லாமல் அந்த நிர்வாகம் நடைபெற்று வருகிறது.
மக்கள் ஆதரவு பெற்ற அரசாங்கம் தேர்தலை அஞ்ச வேண்டியதில்லை.
தேர்தல்கள் என்பது மக்களின் நம்பிக்கையை மீண்டும் உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள
அரசாங்கங்களுக்கு கிடைக்கும் ஜனநாயக வாய்ப்பாகும்.
குறிப்பாக, அரசாங்கம்
உயர்ந்த மக்கள் ஆதரவைப் பெற்றிருக்கும் நேரத்தில், தேர்தல்கள் அதன் அரசியல்
நம்பகத்தன்மையையும் ஜனநாயகச் சட்டப்பூர்வத்தையும் மேலும் வலுப்படுத்தும்.
மக்களின் தீர்ப்பை மீண்டும் பெறுவதற்கு
அண்மைய கருத்துக் கணிப்புகள் உண்மையில் மக்களின் மனநிலையை
பிரதிபலிக்கின்றனவெனில், தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) தேர்தல் ரீதியாக மிகவும்
சாதகமான நிலையில் இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.
அப்படியானால், மாகாண சபைத்
தேர்தல்கள் மூலம் மக்களின் தீர்ப்பை மீண்டும் பெறுவதற்கு அரசாங்கம் தயங்க
வேண்டிய காரணம் என்ன?
அத்தகைய தேர்தல்கள் அரசாங்கத்திற்கு பின்வரும் வாய்ப்புகளை வழங்கும்:
* அனைத்து மாகாணங்களிலும் புதிய ஜனநாயக ஆணையைப் பெறுதல்.
* மாகாண நிர்வாகத்தை வலுப்படுத்துதல்.
* தனது சீர்திருத்தப் பணிகளுக்கு மக்கள் ஆதரவை உறுதிப்படுத்துதல்.
* ஜனநாயக நிறுவனங்கள் குறித்து எழும் விமர்சனங்களுக்கு தெளிவான பதிலை
வழங்குதல்.
ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைச் சிறப்பம்சங்களில் ஒன்று, அரசாங்கங்கள்
காலக்கெடுவுக்கு ஒருமுறை மக்களிடம் திரும்பிச் செல்வதுதான். தேர்தல்கள் என்பது
அரசியல் கட்சிகளுக்கிடையேயான போட்டி மட்டுமல்ல. மக்கள் தங்களது ஆட்சிக்கான
ஒப்புதலை புதுப்பிக்கவோ அல்லது திரும்பப் பெறவோ பயன்படும் அரசியலமைப்புச்
செயல்முறையாகும்.
ஒவ்வொரு தாமதமும் சந்தேகத்தை உருவாக்குகிறது.
ஒவ்வொரு ஒத்திவைப்பும் ஊகங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது.
ஒவ்வொரு தவறவிடப்பட்ட தேர்தலும் ஜனநாயக அமைப்புகளின் மீதான மக்களின்
நம்பிக்கையைச் சீர்குலைக்கிறது.
அரசாங்கம் பொருளாதார மீட்பு, ஊழல் ஒழிப்பு மற்றும் நிறுவன சீர்திருத்தங்களை
முன்னுரிமையாகக் கொண்டு செயல்பட்டு வருகிறது. இவை அனைத்தும் முக்கியமான தேசிய
இலக்குகளாகும். ஆனால் பொருளாதார முன்னேற்றமும் ஜனநாயக பிரதிநிதித்துவமும்
ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை அல்ல.
ஒவ்வொரு மாகாணத்திற்கும் தனித்துவமான தேவைகள் உள்ளன. அவற்றை நேரடியாக
முன்வைத்து தீர்வு காண மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாகாணத் தலைமையே மிகவும்
பொருத்தமானது.
தேர்தல்கள் இல்லாத சூழலில் பல்வேறு விளக்கங்கள் அரசியல் வட்டாரங்களில்
பேசப்படுகின்றன. சிலர் தேர்தல் சீர்திருத்தங்கள் இன்னும் நிறைவடையவில்லை எனக்
கூறுகின்றனர். சிலர் புதிய அரசியலமைப்புத் திருத்தங்கள் பரிசீலனையில் உள்ளன என
நம்புகின்றனர். இன்னும் சிலர், விரிவான ஆட்சிச் சீர்திருத்தங்கள் முடிந்த
பின்பே மாகாண சபைத் தேர்தல்களை நடத்த அரசாங்கம் விரும்புகிறது எனக்
கருதுகின்றனர்.
மேலும், 13வது திருத்தத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணி அல்லது
அதனுடன் தொடர்புடைய புவிசார் அரசியல் காரணிகள் அரசியல் சிந்தனையை இன்னும்
பாதித்து வருகின்றன என்றும் சிலர் ஊகிக்கின்றனர்.
தேர்தல் நடைபெறாத மாகாணங்களுக்கு
இந்த விளக்கங்களில் எது உண்மை என்பதை அரசாங்கமே தெளிவுபடுத்த முடியும்.
அதனால்தான் இவ்விடயத்தில் அதிக வெளிப்படைத்தன்மை அவசியமாகிறது.
வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாண மக்களுக்குப் பொருளாதார நிர்வாக அமைப்பை விட
அதிக அர்த்தமுடையதாக மாகாண சபைகள் உள்ளன. அவை மக்களின் அரசியல் பங்கேற்பின்
அடையாளமாகவும் உள்ளன.
விவசாயம், மீன்பிடி, கல்வி, மாகாண சாலைகள்,
சுற்றுலாத்துறை, சுகாதாரம் மற்றும் உள்ளூர் தொழில்கள் ஆகிய அனைத்திற்கும்
பொறுப்புள்ள, மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாகாணத் தலைமையின் அவசியம் மறுக்க
முடியாததாகும்.
ஜனாதிபதி,
நீங்கள் அரசியல் மாற்றம், தூய்மையான நிர்வாகம் மற்றும் ஜனநாயகப் புதுப்பிப்பை
வாக்குறுதி அளித்து ஆட்சிக்கு வந்தீர்கள். அண்மைய கருத்துக் கணிப்புகள்,
பெரும்பான்மையான மக்கள் இன்னும் உங்கள் தலைமையை ஆதரிக்கின்றனர் என்பதைக்
காட்டுகின்றன.
அந்த மக்கள் நம்பிக்கை உண்மையிலேயே இருக்கின்றது என்றால், அதை ஜனநாயக ரீதியில்
வெளிப்படுத்த மக்களுக்கு வாய்ப்பளிப்பதில் எந்த தயக்கமும் இருக்கக் கூடாது.
மாகாண சபைத் தேர்தல்களை நடத்துவது உங்கள் அரசாங்கத்தை பலவீனப்படுத்தாது. மாறாக
அது:
* அரசியலமைப்புச் ஜனநாயகத்தின் மீதான உங்கள் அர்ப்பணிப்பை உறுதிப்படுத்தும்.
* மாகாண நிர்வாகத்திற்கு புதிய சட்டப்பூர்வமான மக்கள் ஆணையை வழங்கும்.
* தேவையற்ற அரசியல் ஊகங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும்.
* நீண்டகாலமாக தேர்தல் நடைபெறாத மாகாணங்களுக்கு மீண்டும் ஜனநாயகக் குரலை
வழங்கும்.
மாகாண சபைத் தேர்தல்
தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP), ஐக்கிய மக்கள் சக்தி (SJB), இலங்கை பொதுஜன பெரமுன
(SLPP), ஐக்கிய தேசியக் கட்சி (UNP), தமிழ் அரசியல் கட்சிகள் அல்லது வேறு எந்த
அரசியல் இயக்கத்தை ஆதரித்தாலும், ஜனநாயகம் சிறப்பாக இயங்குவது தேர்தல்கள்
காலமுறைப்படி, வெளிப்படையாக, அரசியலமைப்பிற்கு ஏற்ப நடைபெறும்போதுதான்.
மாகாண சபைத் தேர்தல்கள் யார் வெல்வார்கள், யார் தோற்பார்கள் என்பதற்காக
மட்டும் அல்ல. அவை மக்களின் ஜனநாயகப் பங்கேற்பை மீட்டெடுப்பதற்கும், ஜனநாயக
நிறுவனங்களை வலுப்படுத்துவதற்கும், ஒவ்வொரு மாகாணத்திற்கும் மக்களால்
தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட குரலை வழங்குவதற்குமானவை.
அரசாங்கம் உண்மையிலேயே பெரும் மக்கள் ஆதரவைப் பெற்றிருக்கிறது என்று
நம்பினால், அதை நிரூபிப்பதற்கான மிகச் சிறந்த வழி கருத்துக் கணிப்புகள் அல்ல;
வாக்குப்பெட்டிதான்.
தன்னம்பிக்கை கொண்ட அரசாங்கம் தேர்தல்களை ஒத்திவைக்காது.
அது தேர்தல்களை வரவேற்கும்.
அதுவே ஜனநாயகத்தின் உண்மையான சாரம்.
]]>
